ร้านรับซ่อมสารพัด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 

                       “....คุณเห็นมีดของผมไหม”

 

                      ชายกลางคนละสายตาจากอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์เก่าๆในมือ   เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนซึ่งยืนขวางอยู่ที่ประตูหน้าร้าน       

 

                       ลูกค้าคนแรกของวันนี้เป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดนักโทษสีส้มสด      เขามีผมสีดำที่เมื่อสะท้อนแสงแดดก็ออกประกายม่วงดูแปลกตา    ตัดเป็นทรงสั้นเหนือต้นคอแบบผู้ชายโดยทั่วไป    และมีดวงตาเป็นสีเทาอ่อนแกมเขียวแบบที่ไม่ได้กันเห็นบ่อยนัก         ลอยด์เคยเห็นมันเพียงครั้งเดียวจากตอนที่สบกันโดยบังเอิญเมื่อคราวที่มาดื่มเหล้าด้วยกันเมื่อคราวก่อน    

 

                       ชื่อของเขาคือคาโรย์   แอแกวารี่

 

                       “ว่าไงคาโรย์”     ลอยด์ทักแบบขอไปทีแล้วโยนแผงวงจรอันหนึ่งที่ใช้การไม่ได้แล้วไปกองสุมยังมุมหนึ่งของร้าน        คาโรย์มาตอนเขากำลังง่วนอยู่กับงานพอดี

                   

                       “มีดของผม    - -   ตอนที่มาดื่มเหล้ากันคิดว่าคงทำตกแล้วลืมไว้ที่ร้านนี้ครับ”

 

                       “มีด?”

 

                       ลอยด์ขมวดคิ้วมุ่นทำท่าครุ่นคิดโดยที่มือยังทำงานต่อไปด้วย     ....ไอ้คอมพิวเตอร์เครื่องนี้เขาใช้อะไหล่เก่าๆมาต่อรวมเข้าด้วยกันหวังจะใช้เป็นเครื่องแก้เหงาในร้าน       สายไฟอะไรก็ต่อถูกทุกเส้นแต่ก็ยังเปิดไม่ติดกะเขาสักกะที

 

                       “มีดแบบ Combat knife นะเหรอ     เมื่อเช้าฉันเอาไปใช้หั่นผัก...   - -   Holy shit!!”

 

                     คาโรย์สะดุ้งนึกว่าลอยด์ด่าตัวเอง    แต่พอมองเขากระฟัดกระเฟียดใส่คอมพิวเตอร์เก่าๆเครื่องนั้นแล้วก็เข้าใจ      ลอยด์กำลังโมโหที่ซ่อมเท่าไหร่ๆก็เปิดเครื่องไปจนถึงหน้าจอวินโดวส์ไม่สำเร็จ      เจ้าของร้านรับซ่อมสารพัดถนัดเรื่องการซ่อมฮาร์ดแวร์อยู่มากก็จริงแต่เรื่องซอฟต์แวร์ต้องยอมรับว่าห่วยแตกไม่เป็นสับปะรดเอาเสียเลย

 

                      “คอมสวะ”

 

                       ลอยด์สบถออกมาอีกครั้งทั้งที่ปกติจะเป็นคนใจเย็นแล้วจึงลุกขึ้นจากเคาท์เตอร์ทำงานที่มีเครื่องมือต่างๆวางระเกะระกะเพื่อเดินไปหามีดเล่มที่ว่ามาส่งคืนให้คาโรย์       เขาอุตส่าห์ลงทุนลงแรงนั่งประกอบชิ้นส่วนต่างๆเข้าด้วยกันตั้งแต่เช้าจึงย่อมหงุดหงิดเมื่อต้องเสียแรงเปล่าเป็นธรรมดา

 

                     “รอฉันอยู่ที่นี่   ฉันไปเอามีดของเธอมาคืน”

 

                      คาโรย์รับคำแล้วยืนค้างอยู่กลางร้านตามที่บอก    - -     สายตามองตามชายขาพิการที่เดินกะเผลกหายไปในห้องข้างหลังแล้วจึงละมาที่คอมพิวเตอร์เจ้าปัญหาของลอยด์ที่ตั้งเด่นอยู่เหนือสิ่งอื่นๆบนเคาท์เตอร์ทำงานแทน       

 

                      มันเป็นคอมพิวเตอร์พีซีรุ่นเก่าซึ่งมีร่องรอยการใช้งานที่นานแล้วพอสมควร     สีขาวของมันหม่นเก่า    ทั้งหนาทั้งใหญ่กว่าโน๊ตบุ๊คหลายเท่า    คีย์บอร์ดก็เป็นแบบปุ่มลึกๆซึ่งเลิกนิยมไปนานแล้ว    ซ้ำฝาปิดข้างของซีพียูยังไม่มีทำให้เห็นเป็นตัวเครื่องเปล่าๆเปลือยๆมาเลยอีกต่างหาก    - -       คาโรย์มองสภาพสมบุกสมบันของมันแล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อนึกว่ายังมีคนทนใช้อุปกรณ์เก่าๆแบบนี้อยู่ทั้งที่เทคโนโลยีปัจจุบันของโลกก็ก้าวไกลไปมากโขแล้ว

 

 

                       เขารู้ดี  

                       เขาเป็นแฮคเกอร์ซึ่งคลุกคลีกับคอมพิวเตอร์มาก่อน

 

 

                       ถึงแม้กำลังจะวิพากษ์วิจารณ์ในแง่ลบอยู่ในใจ   แต่ชายหนุ่มก็ยังเผลอเม้มริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยอย่างลืมตัว    คาโรย์เดินสองสามเก้าเข้าไปดูสภาพเก่าโทรมของมันอีกใกล้ๆด้วยความตื่นเต้นเพราะตั้งแต่ถูกจับแล้วถูกส่งมายังเกาะเดดรูนซึ่งอาณาเขตกว่าครึ่งเป็นป่า     สิ่งนี้เป็นคอมพิวเตอร์เครื่องแรกที่เขาเห็น      แม้ว่าจะมี spec เครื่องต่างกันราวฟ้ากับเหวแต่มันก็ชวนให้คิดถึงเครื่องที่ห้องส่วนตัวของเขามากเหลือเกิน      

 

                         ถึงจะเก่าแต่น่าจะยังใช้งานได้นะ......

 

                        คาโรย์มองมันแล้วก็ถือวิสาสะพรมนิ้วลงบนตัวเครื่อง     ไล่ลงมายังคีย์บอร์ดความความรู้สึกที่คุ้นเคยเหมือนกับได้เจอเพื่อนเก่า

 

 

------------------------------------

 

 

                         ลอยด์เสียเวลาหามีดเล่มที่ว่าของนักโทษหนุ่มไม่นาน    เขาเอาไปใช้หั่นผักประกอบอาหารแบบลวกๆให้ตัวเองเมื่อเช้านี้    ด้วยความสงสัยว่ามีดหน้าตาแปลกๆเล่มนี้หลงมาอยู่ในร้านได้อย่างไรจึงเก็บแยกเอาไว้ต่างหาก     เขากำด้ามของมันเอาไว้ในมืออย่างทะมัดทะแมง     เดินกลับจากครัวแคบๆจะออกมายังส่วนร้านรับซ่อมด้านหน้า    แต่ก็ต้องหยุดชะงักเอากลางทางเสียก่อนเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเจ้าของมีดกำลังลงมือทำอะไรบางอย่างกับคอมพิวเตอร์ของเขา

 

                       คาโรย์กำลังนั่งลงบนที่ซึ่งลอยด์เคยนั่งอยู่ก่อนหน้านี้    มือกดพิมพ์บางอย่างบนแป้นด้วยความเร็วสูงโดยที่ไม่ต้องก้มลงมองเลย      สายตาของนักโทษจับจ้องอยู่บนหน้าจอสว่างวาบซึ่งปรากฏโค้ดภาษาคอมพิวเตอร์ที่ลอยด์อ่านอย่างไรก็ไม่เข้าใจอย่างมีสมาธิ          เลือกและป้อนคำสั่งต่างๆลงไปด้วยความคล่องแคล่ว     

 

                      ลอยด์หยุดมองภาพนั้นอึ้งๆ    แล้วจึงค่อยตัดสินใจเดินอย่างเงียบกริบย่องไปข้างหลังอดีตแฮคเกอร์คนเก่งในชุดสีส้มที่กำลังจดจ่ออยู่กับเทคโนโลยี     เจ้าของร้านเท้าสะเอวและสังเกตขั้นตอนการทำงานแต่ละขั้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง      ถึงจะไม่ค่อยรู้เรื่องไอทีกับเขานัก      แต่ลอยด์ก็ยังดูออกว่าคาโรย์พยายามกำลังลงโปรแกรมบางอย่างที่คงจะทำให้คอมพิวเตอร์เครื่องนี้ใช้งานได้โดยอาศัยทักษะความรู้เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ที่ติดตัวมาตั้งแต่ก่อนเข้าคุกนั่นเอง    

 

 

                         “ทำอะไรของเธอน่ะ”

 

 

                        คาโรย์หยุดมือที่กำลังพิมพ์และหันมามองเจ้าของร้านที่ยืนค้ำอยู่ด้านหลัง    ลอยด์คิดว่าชายหนุ่มจะสะดุ้งที่เขาแอบย่องเข้ามาดู   แต่เปล่าเลย   คาโรย์มีสีหน้าเรียบเฉย   ไร้อาการตกใจ   ทว่าดวงตากลับเปล่งเป็นประกายจากการได้สัมผัสคอมพิวเตอร์อีกครั้ง

 

 

                     “ขอโทษ   ผมอดใจไม่ได้  คุณบูธเครื่องไม่ติดใช่มั้ยล่ะ”    

 

 

                     คาโรย์พูด  แล้วหันกลับไปหน้าจอมอนิเตอร์อีกครั้ง   

 

 

                    “ผมเลยช่วยแก้ให้ อีกนิดเดียวก็ใช้ได้แล้ว”

 

 

                    “เธอทำให้เครื่องมันติดได้ยังไง”  เจ้าของร้านมองด้วยความทึ่ง

 

 

                      "ความจริงเมนบอร์ดรุ่นนี้ปัญหามันเยอะน่ะครั บ    คุณต่อฮาร์ดแวร์อะไรโอเคแล้วล่ะ    เสียแค่มันไม่รองรับ processor รุ่นที่คุณใส่ลงไป   ทำให้ระบบมันไม่ compatible กัน     ผมเลยค้นๆกล่องอะไหล่ของคุณ หารุ่นที่มันเหมาะๆมันเปลี่ยนให้    spec มันก็ไม่ค่อยดีหรอก    แต่แค่พอใช้ได้"

 

 

                      ลอยด์นิ่งไปแล้วจึงค่อยยกมือขึ้นเกาหัวแกร่กๆ

 

 

                      “ฟังไม่รู้เรื่องว่ะ...”

 

 

                      คาโรย์ถอนหายใจ   แต่ไม่ตอบอะไรลอยด์      เขาหันไปพิมพ์นั่นพิมพ์นี่ต่ออีกสองสามแก๊ก     หน้าเริ่มต้นของวินโดวส์ก็ปรากฏให้เห็นเป็นรูปธง   มีเสียงซาวเริ่มต้นการใช้งานดังลอดออกมาทางลำโพงเหมือนเป็นปี่แตรแห่งความสำเร็จ      ก่อนจะเผย  Desktop รูปทุ่งหญ้าสีเขียวแบบพื้นฐานออกมาให้ปรากฏสู่สายตา    

 

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

 

                      คาโรย์ยืดลุกขึ้นจากเก้าอี้ประจำตัวของลอยด์แล้วรับมีดคืนจากเจ้าของร้านรับซ่อมสารพัด      เขาดึงมันออกจากซองหนังอย่างดีที่หุ้มอยู่ขึ้นมาตรวจเช็คสภาพคร่าวๆแล้วจึงนำไปเหน็บไว้ที่เอวเหมือนเดิม      รู้สึกอุ่นใจขึ้นที่ได้อาวุธประจำกายกลับคืนมา       ชายหนุ่มพูดขอบคุณลอยด์เล็กน้อยก่อนจะเบี่ยงตัวออกจากตำแหน่งของคอมพิวเตอร์เพื่อที่จะออกจากร้านไป

 

 

                     “เดี๋ยว    เธอมีงานทำอยู่ที่อื่นหรือเปล่า”

 

 

                    นักโทษหยุดชะงักฝีเท้าอยู่หน้าประตูร้าน    เอี้ยวตัวกลับมามองหน้าชายกลางคนด้วยสายตาฉงน   ไม่เข้าใจว่าที่ลอยด์ถามนั้นถามเพื่อจุดประสงค์อะไร

 

 

                      “ทำไมครับ”

 

 

                      “ร้านนี้ยังไม่มีลูกมือช่วยนะ”   อีกฝ่ายตอบพร้อมยกมุมปากขึ้นยิ้ม   วางมือลงบนคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าที่เอามาโมใหม่แถมตอนนี้ใช้งานได้แล้วด้วยอย่างรู้สึกเห่อๆเล็กน้อย    “....เดาว่านอกจากเรื่องเทคโนโลยีแล้วเธอก็น่าจะซ่อมอย่างอื่นเป็น”

 

 

                     “อย่างอื่นผมก็พอซ่อมได้ครับ  แต่ไม่ยักรู้ว่าร้านคุณรับลูกมือด้วย”

 

 

                     “ฉันไม่อยากได้แบบที่ร้านอื่นเขารับน่ะ      ฉันชอบความเป็นส่วนตัว   แล้วก็เน้นอะไรง่ายๆมากกว่า”   ลอยด์พูด   มือยังจับคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าเอามาโมใหม่อยู่ไม่ยอมปล่อย   “ไม่ต้องมาประจำอยู่ที่ร้านทั้งวัน    ไม่มีสวัสดิการ     ไม่มีให้กระทั่งเครื่องแบบ   แต่เธอสามารถใช้คอมพิวเตอร์เครื่องนี้เมื่อไหร่ก็ได้    - -   สนใจไหม?”

 

 

                      คาโรย์นิ่งเงียบเพื่อชั่งใจอยู่ไม่นาน

 

 

                     “ปฏิเสธครับ”

 

 

                     “อ้าว”    ลอยด์ถึงกับหน้าเจื่อน   เขานึกว่าคาโรย์จะตอบตกลงข้อเสนองามๆนี้อย่างง่ายดายเสียอีก    เพราะเหตุผลประการแรกคือคาโรย์ดูบ้าคอม      ประการที่สองคือการที่นักโทษสักคนมีสังกัดร้านทำเหมือนเป็นเครื่องคุ้มกะลาหัวให้ตัวนักโทษเองอย่างหนึ่ง    เป็นเครื่องหมายรับประกันว่านักโทษคนนั้นอยู่ในระดับ “ชั้นดี”     นักโทษหลายๆคนถึงพยายามหางานทำถึงขนาดวิ่งไปขอร้องเจ้าของร้านเองด้วยซ้ำไป

 

 

                     “แต่ผมจะตกลง   ถ้าหากคุณรับปากเรื่องบางอย่างกับผม”

 

 

                     ชายต่างวัยสองคนมองหน้ากัน     คนกำลังยื่นข้อเสนอมีสีหน้าลำบากใจ

 

 

 

 

                    “วันก่อน  

 

                      ............ที่เรามาดื่มเหล้ากัน”  

 

 

 

 

                    ลอยด์เปลี่ยนสีหน้าจากขมวดคิ้วมาเป็นเลิกคิ้วสูงแทนเมื่อคาโรย์เริ่มต้นเล่าเรื่องที่เขาอึดอัดใจให้ฟัง    เริ่มเรื่องด้วยท่าทีไม่ค่อยอยากพูดถึง    แต่ก็พูดได้จนจบ     - -     ลอยด์ยังคงมองหน้าคาโรย์  แต่คาโรย์กลับเสมองไปทางอื่น      ชายกลางคนนิ่งๆอึ้งๆไปครู่หนึ่งแล้วจึงยกมือขึ้นลูบท้ายหัว   บ่งบอกว่ากำลังวางตัวไม่ถูกเล็กน้อยเมื่อมีคนมาเป็นพยานรับรู้ในเรื่องส่วนตัวที่ค่อนข้างน่าอายของเขาแบบนี้

 

 

 

                       “อ้อ....อืม...”   ลอยด์เปล่งเสียงออกจากลำคอ   “...อาฮะ.........เรื่องนั้นน่ะเอง”

 

 

                      “มันค่อนข้างน่าละอายนะครับ   ถ้าหากผมจะต้องทำงานกับคนที่......  - -   มักง่าย”     คาโรย์มีมารยาทพอที่จะใช้คำเลี่ยงคำอื่นที่ให้ความหมายดูเบากว่า      ชายหนุ่มยอมรับว่าเขารู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก    เมื่อวันก่อนที่ตื่นขึ้นมาท่ามกลางกองเหล้า    เขากำลังจะเดินไปหาน้ำมาล้างหน้า    แต่กลับต้องมาได้ยินเสียงครวญครางของเพื่อนนักโทษกับเสียงพึมพำต่ำๆของเจ้าของร้านรับซ่อมสารพัดดังลอดออกมาจากในร้านแทน       ทุกวันนี้คาโรย์ยังมองหน้าวิลคิมที่เดินสวนกันตามทางเดินบ่อยๆไม่ติดเลย

 

 

                      “ผมไม่ได้อยากจะก้าวก่ายรสนิยม   หรือไลฟ์สไตล์อะไรของคุณ   เพียงแต่อยากให้รับปากกับผมว่าคุณจะเพลามันลง   อย่างน้อยก็เวลาที่ผมอยู่ที่ร้าน   แล้วคุณก็ต้องสัญญาว่าคุณจะไม่...ยุ่งอะไรแบบนั้น...กับผมด้วย”

 

 

 

                      “ไม่ได้จะขอให้ฉันนอนกับเธอเหมือนวิลคิมหรอกเหรอ”

 

 

 

                      “ผมไม่มีวันขออะไรแบบนั้นหรอกครับ!”

 

 

 

                      ลอยด์มองคาโรย์ที่พองขนใส่เขาแล้วก็หัวเราะลั่น

 

 

 

                      “ถ้าเธอต้องการแบบนั้นก็ย่อมได้      ฉันจะพยายาม”

 

 

 

                      “ไม่ใช่ จะพยายาม   - -   แต่ต้องรับปากว่า ได้ ครับ”

 

 

 

                     “ได้"

 

 

 

                     “น้ำเสียงคุณดูขอไปที...”

 

 

 

                      “ได้   ได้   ได้   - -   ให้ตายเถอะ  - -   ได้!”

 

 

 

                       ลอยด์ขำเสียงดังออกมาอย่างเปิดเผย   ท่าทางหวาดระแวงอย่างเอาจริงเอาจังของว่าที่ลูกจ้างคนแรกของเขาช่างน่าเอ็นดู      เหมือนแมวที่ขู่ฟ่อใส่คนแปลกหน้าไม่ให้เข้ามาทำร้าย     - -    ยิ่งเขาขำคาโรย์ก็ยิ่งทำสีหน้าไม่พอใจ       ชายหนุ่มคงคาดหวังอยากได้ยินคำสัญญาสาบานที่ดูหนักแน่นกว่านี้    

 

 

 

                       “ฉันสัญญาแล้ว     ถึงจะพูดเหมือนพูดเล่นแต่สัญญาก็คือสัญญา    -   -   ข้อเสนอเรื่องใช้คอมพิวเตอร์ฟรีที่ร้านไม่ได้ทำให้เธอเข้มงวดกับฉันน้อยลงบ้างเลยหรือ”

 

 

 

                       ต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบแล้วจ้องตากันวัดใจ      ในที่สุดคาโรย์ก็ถอนหายใจเฮือก     สบตากับเจ้าของร้านที่ยิ้มขี้เล่นให้แล้วก็ยอมพยักหน้าให้อย่างหงุดหงิด       เป็นอันตกลงรับข้อเสนอของอีกฝ่ายแล้วโดยดุษณี

 

 

 

                      “ฉันลอยด์  ฮาร์เปอร์   เจ้าของร้านรับซ่อมสารพัด”    ชายกลางคนยื่นมือให้

 

 

                       “คาโรย์    แอแกวารี่   - -     ลูกจ้างของคุณ”

 

 

 

                      เขาทั้งคู่จับมือกัน     ก่อนคาโรย์จะรีบปัดมือของนายจ้างที่วิสาสะยกขึ้นจะขยำขยี้ผมของเขาอย่างหมั่นเขี้ยวให้พ้นหัวไปทันที

 

 

 

 

 

 

• มีรูปประกอบฟิคด้วยล่าาาา 

[Dr] illust ประกอบฟิคลุง